Learning should be fun, motivating, and interactive. That’s why the language-learning specialists from digital publishing send a tutor and other learners to their client’s homes – via the Internet.
The Interactive Language Tour is the first language-learning program that offers a virtual classroom in addition to individual training on the PC. dp has created special software that allows direct communication between teacher and learners via webcam, microphone, and chat.
As in a real classroom, all participants can interact with each other and learn together – but they do this from the comfort of their own home, from their favourite Internet café, or while they’re on the road. Online sessions are offered in English, French, Spanish, Italian, and German. They take place several times a week.
The Interactive Language Tour has been granted one of the education industry’s most important prizes, the Worlddidac Award. In its latest version of the program, digital publishing has combined the advantages of studying on the PC with the novel idea of live training via the Internet. Students enjoy great flexibility: They decide what, where, when, and how to study.
The learners also have the opportunity to get in contact with a teacher and other learners via the virtual classroom. The group training offers supplemental lectures on current topics, direct feedback from a teacher, as well as the possibility to practice live conversations with other students. Each lecture lasts about 45 minutes. With every Interactive Language Tour, as many as ten live sessions can be booked.
Furthermore, digital publishing now offers additional materials online, including articles on current topics and the revolutionary karaoke function, based on texts and speeches by Barack Obama, Che Guevara, and many other prominent figures.
The Interactive Language Tour is available for English, French, Spanish, Italian, and German. All languages offer live sessions in the virtual classroom. User languages for the German version are English, French, Spanish, and Italian. Booklets also exist in Russian, Turkish, Dutch, and Polish.
Find out more
24.9.09
10.4.09
Εθνική μας γλώσσα τα... Αγγλικά
Η γνώση των αγγλικών έχει γίνει πλέον απαραίτητη. Σύμφωνα με παλαιότερο Ευρωβαρόμετρο, αναφέρουν Τα Νέα (09.04.2009), στο θέμα «Οι Ευρωπαίοι και οι γλώσσες», περίπου τέσσερις στους δέκα (38%) κατοίκους ευρωπαϊκών χωρών μιλούν ως δεύτερη γλώσσα την αγγλική, ενώ ακολουθούν η γαλλική, η γερμανική και η ισπανική γλώσσα (6%).
Στη χώρα μας, η εκμάθηση των αγγλικών τα τελευταία χρόνια αρχίζει συνήθως από την ηλικία των 8 ετών ενώ υπάρχουν και περιπτώσεις που από το νηπιαγωγείο τα παιδιά έρχονται σε επαφή με την ξένη γλώσσα. Όπως προκύπτει από στοιχεία της μελέτης του Ευρωπαϊκού Δικτύου για την εκπαίδευση «Ευρυδίκη», το 2005 το 44,3% των μαθητών Δημοτικού μάθαινε αγγλικά ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για τους μαθητές Γυμνασίου εκτοξεύθηκε σε 97,6%. Παρ΄ όλο που τα μαθήματα Αγγλικών αρχίζουν στο σχολείο στην Γ΄ Δημοτικού, οι γονείς θεωρούν απαραίτητο το φροντιστήριο. Σήμερα, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, σε ολόκληρη την Ελλάδα λειτουργούν περισσότερα από 7.100 κέντρα ξένων γλωσσών, από τα οποία περίπου τα 2.030 βρίσκονται στην Αθήνα και τον Πειραιά.
Όπως τονίζει η κ. Ρόζα Αντωνακάκη, πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Καθηγητών της Δημόσιας Εκπαίδευσης (ΠΕΚΑΔΕ), η εκμάθηση της αγγλικής γλώσσας σε ευρωπαϊκό επίπεδο προσδιορίζεται με γνώμονα έξι επίπεδα γλωσσομάθειας (Α1- Α2- Β1-Β2- Γ1- Γ2) που έχει ορίσει η Ευρωπαϊκή Ένωση και καθένα από τα οποία υποδηλώνει την καλή, πολύ καλή ή άριστη γνώση της αγγλικής γλώσσας.
Περίπου 160.000 υποψήφιοι συμμετέχουν κάθε χρόνο στη χώρα μας στις εξετάσεις πιστοποίησης αγγλικής γλώσσας. Τα Ελληνόπουλα μάλιστα αποδεικνύονται οι πιο μικροί σε ηλικία μαθητές στην Ευρώπη που δίνουν εξετάσεις για να πάρουν τα διπλώματα. Όπως επισημαίνουν υπεύθυνοι του Cambridge ΕSΟL- τμήμα του Πανεπιστημίου του Cambridge, την ώρα που στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες ένας μαθητής για να φτάσει από το επίπεδο του Lower σε αυτό του Ρroficiency χρειάζεται τρία χρόνια και τέσσερις μήνες, στην Ελλάδα η προσπάθεια γίνεται μέσα σε 15 μήνες ή και σε ακόμα μικρότερο χρονικό διάστημα.
Όπως επισημαίνει η κ. Μαρία Χαρίτου, πρώην πρόεδρος της ΠΕΚΑΔΕ και σχολικός σύμβουλος Βοιωτίας- Φωκίδας, το μεγάλο πρόβλημα που έχει η ελληνική κοινωνία είναι ότι επιδίδεται σε ένα κυνήγι πιστοποιητικών. «Πολύ συχνά οι γονείς μάς ρωτούν: “Θα έχει τελειώσει τα αγγλικά του το παιδί μέχρι το Γυμνάσιο;”. Τους ενδιαφέρει δηλαδή από την αρχή πότε θα δώσουν εξετάσεις, χάνοντας την ουσία της εκμάθησης μία ξένης γλώσσας. Δε φταίνε όμως οι γονείς, έτσι έχει διαμορφωθεί το σύστημα. Υπάρχουν προβλήματα μεθοδολογίας αλλά και λειτουργικά προβλήματα. Αρχικά είναι λίγες οι ώρες που διδάσκεται η γλώσσα ενώ χάνονται ακόμη περισσότερες από αργίες, απεργίες, καταλήψεις, εκδρομές. Έτσι, αντί για 70 ώρες, καταλήγει να γίνονται οι μισές». Παράλληλα, συμπληρώνει, μεγάλο πρόβλημα αποτελεί και το γεγονός ότι στο ελληνικό σχολείο έχουμε ακόμη πολυπληθείς τάξεις των 23, 25, ακόμη και 28 μαθητών.
«Τα πιστοποιητικά Lower, Αdvanced, Ρroficiency συνήθως προτιμώνται από τους μαθητές ή τους γονείς των μαθητών, διότι οδηγούν σε πιστοποιητικά που περιλαμβάνονται στα προσόντα που ζητά το ΑΣΕΠ ή εξασφαλίζουν επάρκεια διδασκαλίας της αγγλικής γλώσσας. Επομένως έχουν χρηστική αξία διότι συνδέουν τη γλωσσομάθεια με την αγορά εργασίας», επισημαίνει η κ. Αντωνακάκη.
Όπως υποστηρίζει ο κ Λεωνίδας- Φοίβος Κόσκος, διευθύνων σύμβουλος της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης, φορέας που πραγματοποιεί τις εξετάσεις αμερικανικού πανεπιστημίου σε όλη την Ελλάδα, «το Μichigan φαίνεται να συγκεντρώνει την προτίμηση της συντριπτικής πλειονότητας των υποψηφίων, ενώ πολλοί συμμετέχοντες δίνουν εξετάσεις για περισσότερες από μία πιστοποιήσεις μέσα σε έναν χρόνο».
Στη χώρα μας, η εκμάθηση των αγγλικών τα τελευταία χρόνια αρχίζει συνήθως από την ηλικία των 8 ετών ενώ υπάρχουν και περιπτώσεις που από το νηπιαγωγείο τα παιδιά έρχονται σε επαφή με την ξένη γλώσσα. Όπως προκύπτει από στοιχεία της μελέτης του Ευρωπαϊκού Δικτύου για την εκπαίδευση «Ευρυδίκη», το 2005 το 44,3% των μαθητών Δημοτικού μάθαινε αγγλικά ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για τους μαθητές Γυμνασίου εκτοξεύθηκε σε 97,6%. Παρ΄ όλο που τα μαθήματα Αγγλικών αρχίζουν στο σχολείο στην Γ΄ Δημοτικού, οι γονείς θεωρούν απαραίτητο το φροντιστήριο. Σήμερα, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, σε ολόκληρη την Ελλάδα λειτουργούν περισσότερα από 7.100 κέντρα ξένων γλωσσών, από τα οποία περίπου τα 2.030 βρίσκονται στην Αθήνα και τον Πειραιά.
Όπως τονίζει η κ. Ρόζα Αντωνακάκη, πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Καθηγητών της Δημόσιας Εκπαίδευσης (ΠΕΚΑΔΕ), η εκμάθηση της αγγλικής γλώσσας σε ευρωπαϊκό επίπεδο προσδιορίζεται με γνώμονα έξι επίπεδα γλωσσομάθειας (Α1- Α2- Β1-Β2- Γ1- Γ2) που έχει ορίσει η Ευρωπαϊκή Ένωση και καθένα από τα οποία υποδηλώνει την καλή, πολύ καλή ή άριστη γνώση της αγγλικής γλώσσας.
Περίπου 160.000 υποψήφιοι συμμετέχουν κάθε χρόνο στη χώρα μας στις εξετάσεις πιστοποίησης αγγλικής γλώσσας. Τα Ελληνόπουλα μάλιστα αποδεικνύονται οι πιο μικροί σε ηλικία μαθητές στην Ευρώπη που δίνουν εξετάσεις για να πάρουν τα διπλώματα. Όπως επισημαίνουν υπεύθυνοι του Cambridge ΕSΟL- τμήμα του Πανεπιστημίου του Cambridge, την ώρα που στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες ένας μαθητής για να φτάσει από το επίπεδο του Lower σε αυτό του Ρroficiency χρειάζεται τρία χρόνια και τέσσερις μήνες, στην Ελλάδα η προσπάθεια γίνεται μέσα σε 15 μήνες ή και σε ακόμα μικρότερο χρονικό διάστημα.
Όπως επισημαίνει η κ. Μαρία Χαρίτου, πρώην πρόεδρος της ΠΕΚΑΔΕ και σχολικός σύμβουλος Βοιωτίας- Φωκίδας, το μεγάλο πρόβλημα που έχει η ελληνική κοινωνία είναι ότι επιδίδεται σε ένα κυνήγι πιστοποιητικών. «Πολύ συχνά οι γονείς μάς ρωτούν: “Θα έχει τελειώσει τα αγγλικά του το παιδί μέχρι το Γυμνάσιο;”. Τους ενδιαφέρει δηλαδή από την αρχή πότε θα δώσουν εξετάσεις, χάνοντας την ουσία της εκμάθησης μία ξένης γλώσσας. Δε φταίνε όμως οι γονείς, έτσι έχει διαμορφωθεί το σύστημα. Υπάρχουν προβλήματα μεθοδολογίας αλλά και λειτουργικά προβλήματα. Αρχικά είναι λίγες οι ώρες που διδάσκεται η γλώσσα ενώ χάνονται ακόμη περισσότερες από αργίες, απεργίες, καταλήψεις, εκδρομές. Έτσι, αντί για 70 ώρες, καταλήγει να γίνονται οι μισές». Παράλληλα, συμπληρώνει, μεγάλο πρόβλημα αποτελεί και το γεγονός ότι στο ελληνικό σχολείο έχουμε ακόμη πολυπληθείς τάξεις των 23, 25, ακόμη και 28 μαθητών.
«Τα πιστοποιητικά Lower, Αdvanced, Ρroficiency συνήθως προτιμώνται από τους μαθητές ή τους γονείς των μαθητών, διότι οδηγούν σε πιστοποιητικά που περιλαμβάνονται στα προσόντα που ζητά το ΑΣΕΠ ή εξασφαλίζουν επάρκεια διδασκαλίας της αγγλικής γλώσσας. Επομένως έχουν χρηστική αξία διότι συνδέουν τη γλωσσομάθεια με την αγορά εργασίας», επισημαίνει η κ. Αντωνακάκη.
Όπως υποστηρίζει ο κ Λεωνίδας- Φοίβος Κόσκος, διευθύνων σύμβουλος της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης, φορέας που πραγματοποιεί τις εξετάσεις αμερικανικού πανεπιστημίου σε όλη την Ελλάδα, «το Μichigan φαίνεται να συγκεντρώνει την προτίμηση της συντριπτικής πλειονότητας των υποψηφίων, ενώ πολλοί συμμετέχοντες δίνουν εξετάσεις για περισσότερες από μία πιστοποιήσεις μέσα σε έναν χρόνο».
6.3.09
New edition of UNESCO Atlas of the World's Languages in Danger
UNESCO launched the electronic version of the new edition of its Atlas of the World's Languages in Danger on 19 February. This interactive digital tool provides updated data about approximately 2,500 endangered languages around the world and can be continually supplemented, corrected and updated, thanks to contributions from its users.
The Atlas, presented on the eve of International Mother Language Day (21 February), enables searches according to several criteria, and ranks the 2,500 endangered languages that are listed according to five different levels of vitality: unsafe, definitely endangered, severely endangered, critically endangered and extinct.
Some of the data are especially worrying: out of the approximately 6,000 existing languages in the world, more than 200 have become extinct during the last three generations, 538 are critically endangered, 502 severely endangered, 632 definitely endangered and 607 unsafe.
For example, the Atlas states that 199 languages have fewer than ten speakers and 178 others have 10 to 50. Among the languages that have recently become extinct, it mentions Manx (Isle of Man), which died out in 1974 when Ned Maddrell fell forever silent; Aasax (Tanzania), which disappeared in 1976; Ubykh (Turkey), in 1992 with the demise of Tevfik Esenç; and Eyak (Alaska, United States of America), in 2008 with the death of Marie Smith Jones.
As UNESCO Director-General Koïchiro Matsuura stressed, “The death of a language leads to the disappearance of many forms of intangible cultural heritage, especially the invaluable heritage of traditions and oral expressions of the community that spoke it – from poems and legends to proverbs and jokes. The loss of languages is also detrimental to humanity’s grasp of biodiversity, as they transmit much knowledge about the nature and the universe.”
The work carried out by the more than 30 linguists who worked together on the Atlas shows that the phenomenon of disappearing languages appears in every region and in very variable economic conditions. In Sub-Saharan Africa, where approximately 2,000 languages are spoken (nearly one third of the world total), it is very probable that at least 10 percent of them will disappear in the next hundred years. The Atlas furthermore establishes that India, the United States, Brazil, Indonesia and Mexico, countries which have great linguistic diversity, are also those which have the greatest number of endangered languages. In Australia, 108 languages are in various degrees of danger. In metropolitan France, 26 languages are endangered: 13 severely endangered, 8 definitely endangered and 5 unsafe.
However, the situation presented in the Atlas is not universally alarming. Thus, Papua New Guinea, the country which has the greatest linguistic diversity on the planet (more than 800 languages are believed to be spoken there), also has relatively few endangered languages (88). Certain languages that are shown as extinct in the Atlas are being actively revitalized, like Cornish (Cornwall) and Sîshëë (New Caledonia), and it is possible that they will become living languages again.
Furthermore, thanks to favourable linguistic policies, there has been an increase in the number of speakers of several indigenous languages. It is the case for Central Aymara and Quechua in Peru, Maori in New Zealand, Guarani in Paraguay, and several languages in Canada, the United States and Mexico.
The Atlas also shows that due to economic factors, different linguistic policies and sociological phenomena, a given language may have varying degrees of vitality in different countries.
For Christopher Moseley, an Australian linguist and editor-in-chief of the Atlas, “It would be naïve and oversimplifying to say that the big ex-colonial languages, English, or French, or Spanish, are the killers, and all smaller languages are the victims. It is not like that; there is a subtle interplay of forces, and this Atlas will help ordinary people to understand those forces better.”
The creation of this interactive Atlas, made possible with financial assistance from Norway, is part of the UNESCO programme for safeguarding endangered languages. Acting as a clearing house, the Organization facilitates access to available data and maps, and serves as a forum for debate that is open to communities, specialists and national authorities.
UNESCO Atlas of the World's Languages in Danger
The Atlas, presented on the eve of International Mother Language Day (21 February), enables searches according to several criteria, and ranks the 2,500 endangered languages that are listed according to five different levels of vitality: unsafe, definitely endangered, severely endangered, critically endangered and extinct.
Some of the data are especially worrying: out of the approximately 6,000 existing languages in the world, more than 200 have become extinct during the last three generations, 538 are critically endangered, 502 severely endangered, 632 definitely endangered and 607 unsafe.
For example, the Atlas states that 199 languages have fewer than ten speakers and 178 others have 10 to 50. Among the languages that have recently become extinct, it mentions Manx (Isle of Man), which died out in 1974 when Ned Maddrell fell forever silent; Aasax (Tanzania), which disappeared in 1976; Ubykh (Turkey), in 1992 with the demise of Tevfik Esenç; and Eyak (Alaska, United States of America), in 2008 with the death of Marie Smith Jones.
As UNESCO Director-General Koïchiro Matsuura stressed, “The death of a language leads to the disappearance of many forms of intangible cultural heritage, especially the invaluable heritage of traditions and oral expressions of the community that spoke it – from poems and legends to proverbs and jokes. The loss of languages is also detrimental to humanity’s grasp of biodiversity, as they transmit much knowledge about the nature and the universe.”
The work carried out by the more than 30 linguists who worked together on the Atlas shows that the phenomenon of disappearing languages appears in every region and in very variable economic conditions. In Sub-Saharan Africa, where approximately 2,000 languages are spoken (nearly one third of the world total), it is very probable that at least 10 percent of them will disappear in the next hundred years. The Atlas furthermore establishes that India, the United States, Brazil, Indonesia and Mexico, countries which have great linguistic diversity, are also those which have the greatest number of endangered languages. In Australia, 108 languages are in various degrees of danger. In metropolitan France, 26 languages are endangered: 13 severely endangered, 8 definitely endangered and 5 unsafe.
However, the situation presented in the Atlas is not universally alarming. Thus, Papua New Guinea, the country which has the greatest linguistic diversity on the planet (more than 800 languages are believed to be spoken there), also has relatively few endangered languages (88). Certain languages that are shown as extinct in the Atlas are being actively revitalized, like Cornish (Cornwall) and Sîshëë (New Caledonia), and it is possible that they will become living languages again.
Furthermore, thanks to favourable linguistic policies, there has been an increase in the number of speakers of several indigenous languages. It is the case for Central Aymara and Quechua in Peru, Maori in New Zealand, Guarani in Paraguay, and several languages in Canada, the United States and Mexico.
The Atlas also shows that due to economic factors, different linguistic policies and sociological phenomena, a given language may have varying degrees of vitality in different countries.
For Christopher Moseley, an Australian linguist and editor-in-chief of the Atlas, “It would be naïve and oversimplifying to say that the big ex-colonial languages, English, or French, or Spanish, are the killers, and all smaller languages are the victims. It is not like that; there is a subtle interplay of forces, and this Atlas will help ordinary people to understand those forces better.”
The creation of this interactive Atlas, made possible with financial assistance from Norway, is part of the UNESCO programme for safeguarding endangered languages. Acting as a clearing house, the Organization facilitates access to available data and maps, and serves as a forum for debate that is open to communities, specialists and national authorities.
UNESCO Atlas of the World's Languages in Danger
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)