Πηγή: e-paideia.net
Έντονες αντιδράσεις προκαλεί η μεταρρύθμιση στο εκπαιδευτικό σύστημα της Αγγλίας, που προωθεί ο βρετανός πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν και προβλέπει, όπως αναφέρει Το Βήμα (22/11/2007), να παραταθεί ως τα 18 έτη η υποχρεωτική φοίτηση στα σχολεία.
Το σχετικό νομοσχέδιο, το οποίο ο κ Μπράουν θεωρεί ένα από τα 'κλειδιά' των μεταρρυθμίσεών του, περιλαμβάνει επίσης την υποχρέωση των γονέων - με ποινικές συνέπειες - να προτρέπουν τα παιδιά τους να μην εγκαταλείπουν τη σχολική εκπαίδευση.
Το μέτρο θα τεθεί σε πλήρη εφαρμογή το 2015 και αφορά μόνον την Αγγλία. Αυτό, διότι η Σκωτία, η Ουαλία και η Βόρεια Ιρλανδία ακολουθούν αυτόνομη εκπαιδευτική πολιτική.
Απώτερος στόχος είναι να φοιτήσουν στο σχολείο, όλοι οι νέοι που δεν εργάζονται, δεν σπουδάζουν και δεν παρακολουθούν εκπαιδευτικά σεμινάρια.
Οι επικριτές της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης υποστηρίζουν ότι ζητούμενο πρέπει να είναι η βελτίωση της ποιότητας της εκπαίδευσης ως την ηλικία των 16 ετών και όχι μια παράταση της υποχρεωτικής φοίτησης που θα είναι αμφίβολης αποτελεσματικότητας.
Το κέντρο μελετών του Λονδίνου Reform εκτιμά ότι η αύξηση του ορίου ηλικίας για την υποχρεωτική εκπαίδευση δεν θα ωφελήσει κανένα και δεν θα βοηθήσει την οικονομία, καθώς θα επιβαρύνει το εκπαιδευτικό σύστημα και τους νέους και θα περιορίσει την ατομική τους ελευθερία. Υπενθυμίζει επίσης τις επιφυλάξεις του ΟΟΣΑ για την υποχρεωτική φοίτηση των παιδιών άνω των 16 ετών και εισηγείται την αύξηση των δημοσίων δαπανών για τη βελτίωση της εκπαίδευσης των νέων από 5-16 ετών.
Παράλληλα, πολλοί βρετανοί υπουργοί εξετάζουν το ενδεχόμενο να επιτρέπουν σε ορισμένους μαθητές να εγκαταλείπουν το σχολείο στα 14 χρόνια τους, προκειμένου να εξοικονομήσουν χρήματα σε περίπτωση που θελήσουν να συνεχίσουν αργότερα την εκπαίδευσή τους.
5.12.07
Η γραμματική είναι απελευθερωτική
Πηγή: e-paideia.net
Το φθινόπωρο του 1997, σε μια εκδήλωση στη Ρεν όπου είχαν κληθεί να μιλήσουν, δύο Γάλλοι συγγραφείς διαπίστωσαν πόσο αηδιασμένοι ήταν οι μαθητές από τα βιβλία γραμματικής. Υποσχέθηκαν τότε, όπως αναφέρουν Τα Νέα (03.12.2007), ότι θα γράψουν μια δική τους γραμματική, απλή, κατατοπιστική, ίσως ακόμη και διασκεδαστική. Πρώτος τήρησε την υπόσχεσή του ο Ερίκ Ορσενά με το βιβλίο του «Η γραμματική είναι ένα γλυκό τραγούδι» (Stock, 2001).
Σήμερα έρχεται να κάνει το ίδιο ο Πατρίκ Ραμπώ με το βιβλίο «Η γραμματική είναι διασκέδαση» (Εκδ. Grasset). Μέσα από οκτώ διαλόγους ανάμεσα σ΄ έναν πατέρα και τον επτάχρονο γιο του, ο συγγραφέας παρουσιάζει τις βάσεις, τις αρχές και τον τρόπο χρήσης της γαλλικής γλώσσας, χωρίς να πετάει τίποτα. Γιατί, όπως λέει, «σε μια εποχή που όλα επιταχύνονται και τεμαχίζονται, είναι καλό να επιβραδύνεις και να παίρνεις μια ανάσα, ώστε να μην σε παρασέρνει ο ανεμοστρόβιλος».
Πολλά από τα προβλήματα συμπεριφοράς των μαθητών στην τάξη προέρχονται από το γεγονός ότι δεν μπορούν να εκφραστούν, λέει στη Φιγκαρό ο ακαδημαϊκός Μισέλ Ντεόν, στον οποίο ο συγγραφέας αφιερώνει το βιβλίο του. Κι όχι μόνο δεν μπορούν να εκφραστούν, αλλά δεν καταλαβαίνουν κι αυτά που τους λέει ο δάσκαλος. Η βία στα σχολεία προέρχεται από την απουσία γλώσσας. Ο Ρολάν Μπαρτ είχε πει ότι η γλώσσα είναι φασιστική επειδή στόχος της είναι να πείσει. Αλλά η αποδόμηση της γλώσσας, αντί να την απλουστεύσει, την έκανε πιο πολύπλοκη. Μια καλά δομημένη γλώσσα επιτρέπει την επιχειρηματολογία σε πνευματικό, ηθικό, ακόμη και ερωτικό επίπεδο. Είναι, με άλλα λόγια, ένα εργαλείο απελευθέρωσης. Και για τον λόγο αυτό- συμπληρώνει ο Ραμπώ - οι όποιες μεταρρυθμίσεις δεν μπορούν να γίνονται με προεδρικά διατάγματα. Στη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης εμφανίστηκε ένα πλήθος λέξεων που εξαφανίστηκαν πολύ γρήγορα γιατί ήταν πολύ άσχημες. Τις αποφάσεις τις παίρνει η ίδια η γλώσσα, δηλαδή η ζωή.
Όπως θα το περίμενε κανείς, τόσο ο ακαδημαϊκός όσο και ο συγγραφέας τάσσονται παθιασμένα υπέρ της διδασκαλίας των λατινικών και των αρχαίων ελληνικών, που τον τελευταίο καιρό εμφανίζει σαφή υποχώρηση στη Γαλλία.
Το φθινόπωρο του 1997, σε μια εκδήλωση στη Ρεν όπου είχαν κληθεί να μιλήσουν, δύο Γάλλοι συγγραφείς διαπίστωσαν πόσο αηδιασμένοι ήταν οι μαθητές από τα βιβλία γραμματικής. Υποσχέθηκαν τότε, όπως αναφέρουν Τα Νέα (03.12.2007), ότι θα γράψουν μια δική τους γραμματική, απλή, κατατοπιστική, ίσως ακόμη και διασκεδαστική. Πρώτος τήρησε την υπόσχεσή του ο Ερίκ Ορσενά με το βιβλίο του «Η γραμματική είναι ένα γλυκό τραγούδι» (Stock, 2001).
Σήμερα έρχεται να κάνει το ίδιο ο Πατρίκ Ραμπώ με το βιβλίο «Η γραμματική είναι διασκέδαση» (Εκδ. Grasset). Μέσα από οκτώ διαλόγους ανάμεσα σ΄ έναν πατέρα και τον επτάχρονο γιο του, ο συγγραφέας παρουσιάζει τις βάσεις, τις αρχές και τον τρόπο χρήσης της γαλλικής γλώσσας, χωρίς να πετάει τίποτα. Γιατί, όπως λέει, «σε μια εποχή που όλα επιταχύνονται και τεμαχίζονται, είναι καλό να επιβραδύνεις και να παίρνεις μια ανάσα, ώστε να μην σε παρασέρνει ο ανεμοστρόβιλος».
Πολλά από τα προβλήματα συμπεριφοράς των μαθητών στην τάξη προέρχονται από το γεγονός ότι δεν μπορούν να εκφραστούν, λέει στη Φιγκαρό ο ακαδημαϊκός Μισέλ Ντεόν, στον οποίο ο συγγραφέας αφιερώνει το βιβλίο του. Κι όχι μόνο δεν μπορούν να εκφραστούν, αλλά δεν καταλαβαίνουν κι αυτά που τους λέει ο δάσκαλος. Η βία στα σχολεία προέρχεται από την απουσία γλώσσας. Ο Ρολάν Μπαρτ είχε πει ότι η γλώσσα είναι φασιστική επειδή στόχος της είναι να πείσει. Αλλά η αποδόμηση της γλώσσας, αντί να την απλουστεύσει, την έκανε πιο πολύπλοκη. Μια καλά δομημένη γλώσσα επιτρέπει την επιχειρηματολογία σε πνευματικό, ηθικό, ακόμη και ερωτικό επίπεδο. Είναι, με άλλα λόγια, ένα εργαλείο απελευθέρωσης. Και για τον λόγο αυτό- συμπληρώνει ο Ραμπώ - οι όποιες μεταρρυθμίσεις δεν μπορούν να γίνονται με προεδρικά διατάγματα. Στη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης εμφανίστηκε ένα πλήθος λέξεων που εξαφανίστηκαν πολύ γρήγορα γιατί ήταν πολύ άσχημες. Τις αποφάσεις τις παίρνει η ίδια η γλώσσα, δηλαδή η ζωή.
Όπως θα το περίμενε κανείς, τόσο ο ακαδημαϊκός όσο και ο συγγραφέας τάσσονται παθιασμένα υπέρ της διδασκαλίας των λατινικών και των αρχαίων ελληνικών, που τον τελευταίο καιρό εμφανίζει σαφή υποχώρηση στη Γαλλία.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)